ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η “All Organic” ταξιδεύει

εκτός συνόρων

(στη BIOFACH 21- 24 -2-2008 περιπτερο ΟΠΕ),

η «NATURA» έρχεται...

«NATURA»
Σημαίνει ΦΥΣΗ

Οι εκδόσεις «ΠΟΡΦΥΡΑ» μετά την πολύχρονη παρουσία στο χώρο της υγείας και της διατροφής με εκδόσεις ευρείας κυκλοφορίας όπως το μηνιαίο περιοδικό «ΥΓΕΙΑ και ΕΥΕΞΙΑ», το περιοδικό «Άρωμα Κουζίνας» και τον ετήσιο οδηγό «Τα Πάντα ΒΙΟ», έρχεται να συμπληρώσει ένα σημαντικό κενό στο χώρο του free press εντύπου, με την μηνιαία εφημερίδα «NATURA»

Η εφημερίδα «NATURA» απευθύνεται στο αναγνωστικό κοινό που τρέφεται βιολογικά, που αγαπά και σέβεται το περιβάλλον, που απαιτεί ποιότητα στη ζωή του και αντικειμενική ενημέρωση.

Η «NATURA» στοχεύει να γίνει το μέσο έκφρασης όλων όσων έχουν κάνει τα βιολογικά τρόπο ζωής τους.
§ Παρουσιάζει τις εμπορικές κινήσεις και τις αλλαγές στη βιολογική αγορά, τα νέα προϊόντα και υπηρεσίες
§ Δημοσιεύει άρθρα και συνεντεύξεις ειδικών επιστημόνων και ερευνητών και προωθεί φορείς και περιβαλλοντικές δράσεις.
§ Πληροφορεί για έρευνες και ερευνητικά κέντρα που ασχολούνται με τον έλεγχο ποιότητας προϊόντων και υπηρεσιών.
§ Ενημερώνει για τα προβλήματα που τυχόν προκαλεί το φυσικό μας περιβάλλον στην υγεία μας και το πως μπορούμε να προφυλαχτούμε.
§ Προτείνει τις καλύτερες εναλλακτικές – ποιοτικές διακοπές

Κυκλοφορεί κάθε μήνα ΔΩΡΕΑΝ σε όλα τα καταστήματα υγιεινής διατροφής και βιολογικών προϊόντων, σε 40.000 αντίτυπα, σε σχήμα 22,5 Χ 29,5cm.

Η προβολή σας στην «NATURA» σας δίνει τη δυνατότητα, αφενός μεν να επικοινωνήσετε με ήδη ευαισθητοποιημένους καταναλωτές που αναζητούν την ποιότητα και το πιστοποιημένο προϊόν και αφετέρου ανοίγει δρόμους ώστε να προσελκύσετε νέους καταναλωτές σε μια αγορά που διαρκώς εξελίσσεται.

Γιατί «NATURA» σημαίνει ΦΥΣΗ και ότι έχει σχέση με αυτή.

«Η φύση είναι το σπίτι μας. Τη δανειστήκαμε για λίγο από τα παιδιά μας
και οφείλουμε να την προστατέψουμε»

Για οποιαδήποτε διευκρίνιση μπορείτε να επικοινωνείτε με:
τη Σύνταξη στο 6945 192486 - 210 57 71 360 κ. Σοφία Διγενή,
την εμπορική Διεύθυνση στο 210 57 65 607 κ. Νάνσυ Τσιμπίδη,
τη Γραμματεία στο 210 57 77 956 - 7 κ. Όλγα Φασόη.
Τηλεομοιοτυπία: 210 57 41 036
Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο: sdigeni@altecnet.gr - allorganic1@gmail.com

ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΒΑΛΚΑΝΙΑ

«Τι Κόσοβο και Τέτοβο μου λες; Εγώ ξέρεις τι θα κάνω; Θα πάω να πάρω οικόπεδο στη Βόρειο Ηπειρο που θα ανέβει η αξία της γης - αυτά με νοιάζουν εμένα. Κι άμα θες, να σου κανονίσω, να πάρεις κι εσύ!»........
Δημοσιεύθηκε στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ του Σαββάτου 23/2/2008 και

είναι για να διαβάζετε

«Τι δηλαδή; Να γίνει κράτος κάθε χωριό;»

Της Μαριλης Μαργωμενου
Αν σ' αυτό το ρεπορτάζ δεν υπάρχουν επώνυμα, είναι γιατί όλοι αυτοί που μιλούν, έχουν και κάτι να φοβούνται -ο Φρέντι ο Βορειοηπειρώτης μην διαβάσουν τι λέει οι Αλβανοί και του κάψουν το σπίτι στη Χιμάρα, ο Αντέμ ο Κοσοβάρος μην τον βρουν οι Χρυσαυγίτες και τον ξεκάνουν, ο Ελις ο Αλβανός μην τον πιάσουν οι «ουτσεκάδες» και του σπάσουν τα δόντια. Ο φόβος, ως γνωστόν, είναι η πιο αποτελεσματική μέθοδος για να μη μοιραστείς ποτέ τη γνώμη σου με όποιον διαφωνεί. Κι έτσι ο Φρέντι, ο Αντέμ και ο Ελις έχουν βρει τον σίγουρο δρόμο για να μην αλλάξουν γνώμη ποτέ. Ο μόνος που μιλάει με το όνομά του, είναι ο Αρμπάν Ζάνι, μάλλον από νεανικό θράσος. Γιατί ο Αρμπάν απ' τα Τίρανα, είναι μόλις 20 χρονών.
Σ' ένα περίπτερο στην Ομόνοια, με γυρισμένη πλάτη διαβάζει την κρεμασμένη εφημερίδα. Ο τίτλος είναι στα Αλβανικά, δεν καταλαβαίνω λέξη - «Λέει για το Κόσοβο;», τον ρωτάω. «Ναι, ωραία πράγματα!», απαντάει. «Να απελευθερώσουν και οι Έλληνες τη Βόρειο Ήπειρο…», του κάνω. «Ποια Βόρειο Ηπειρο; Τι λες τώρα;», εκνευρίζεται. «Εκεί είναι κάτι Ελληνες σκόρπιοι στα χωριά. Τι δηλαδή; Να γίνει κράτος κάθε χωριό;». Μαλακώνει με το που ακούει πως είμαι δημοσιογράφος. «Αρμπάν να με γράψεις!», λέει. «Εδώ με φωνάζουν Νίκο, αλλά το όνομά μου είναι Αρμπάν Ζάνι».
Μιλάει για τους Αλβανούς του Κοσόβου όπως θα μιλούσα εγώ για τους αγωνιστές του '21. «Εκεί κάθε σπίτι έχει κι έναν πολεμιστή του UCK! Δεν υπάρχει οικογένεια που να μην έχει χάσει έναν ήρωα στον πόλεμο», λέει. «Έχεις πάει στο Κόσοβο;», τον ρωτάω. «Αφού έφυγα 18 χρονών απ' την Αλβανία, πότε να πάω;». «Και πού τα ξέρεις τότε αυτά;». «Έλα τώρα, αυτά όλοι τα ξέρουν». «Εσύ πού τα ξέρεις;». «Άμα δεν πιστεύεις, να στα πει ο Αντέμ». Κι έτσι, μισή ώρα μετά γνωρίζω τον Αντέμ. Ο Αρμπάν τον παίρνει τηλέφωνο, και ύστερα με πάει σ' ένα ισόγειο, κάπου στην Κυψέλη. Ο Αντέμ με υποδέχεται σε ένα δωμάτιο δέκα τετραγωνικών που αντί για κρεβάτι έχει ένα στρώμα στο πάτωμα, και αντί για κουρτίνα μια τεράστια αλβανική σημαία. «Θα ανεβάσω τη δική μας τώρα, τη μπλε με τ' αστέρια!», είναι το πρώτο πράγμα που μου λέει με το που με βλέπει να την κοιτάζω. Κι ύστερα, το ύφος του αλλάζει - «μη νομίζεις», κάνει απολογητικά, «αυτό δεν είναι το σπίτι μου, εδώ απλώς συναντιόμαστε με τα παιδιά - κάτι σα γραφείο πες». Αλλά στο κουδούνι διαβάζω το όνομά του και στο μπάνιο βλέπω την οδοντόβουρτσά του. Κι ύστερα μαθαίνω πως στα 35 του, ο Αντέμ απ' το Κόσοβο δουλεύει οικοδομή για 800 ευρώ, κι απ' αυτά τα μισά τα στέλνει «πίσω στην πατρίδα».
Ο Αντέμ βγήκε και πανηγύριζε την Κυριακή στην Ομόνοια, γιατί είναι από ένα χωριό έξω απ' την «ελεύθερη Πρίστινα», όπως λέει εορταστικά. Τον ρωτάω γιατί έφυγε απ' το Κοσοβο, και το εορταστικό ύφος χάνεται. «Ασ' το αυτό το θέμα. Πάντως εμείς απ' το Κόσοβο δε φεύγουμε. Εγώ, έτυχε». Τον ακούω να παλαντζάρει κάπου μεταξύ εθνικισμού και προσφυγιάς: «Στο χωριό μου, τη μισή μέρα είσαι χωρίς νερό, και την άλλη μισή χωρίς ρεύμα, και δουλεύεις σα σκυλί για 200 ευρώ μισθό, όταν το νοίκι είναι 250», λέει. «Και άμα πας στην Πρίστινα, περπατάς σε δρόμους μεσ' τη λάσπη και κοιτάζεις απ' έξω τις τζαμαρίες των μπαρ γιατί τα λεφτά σου δε φθάνουν για να πάρεις ούτε μπίρα». Ο Αντέμ ξέρει πως όλα αυτά δεν άλλαξαν από τότε που έφυγε εκείνος, γιατί η γυναίκα και η κόρη του είναι ακόμη στο Κόσοβο. «Τους στέλνω λεφτά να ζουν σαν πριγκίπισσες», λέει - αλλά, όσο και να του λείπουν, το τελευταίο πράγμα που θέλει, είναι να τις φέρει στην Ελλάδα. «Ο δικός μου ο γιος θα γεννηθεί Κοσοβάρος», κάνει υπερήφανα. «Δε θα κουβαλάει μπάζα τα ξημερώματα».
«Τώρα είμαστε κράτος, αυτό μετράει! Τα υπόλοιπα, ασ' τα!», λέει όταν τον ρωτάω για τον UCK. Γι' αυτά «τα υπόλοιπα», μου μιλάει τρεις ώρες μετά ο Φρέντι, ο Βορειοηπειρώτης. Σ' ένα καφενείο στα Πατήσια, κάθεται στο τραπεζάκι με τρεις νεαρούς Αλβανούς. «Καθαρίσανε Σέρβους, Βόσνιους και Τσιγγάνους, και τώρα σου λέει «2 εκατομμύρια Αλβανοί…». Ο Φρέντι κουνάει το ζάρι όπως κοιτάζω ενστικτωδώς τους Αλβανούς - «μη δίνεις σημασία, τώρα ήρθαν απ' την Αλβανία, δεν ξέρουν Ελληνικά», με καθησυχάζει. «Έπρεπε να κάνουμε τα ίδια και οι Βορειοηπειρώτες για να αποκτήσουμε πατρίδα», συνεχίζει. «Αλλά βλέπεις, εμάς μας παίρνουν τα σπίτια, κι οι Έλληνες δημοσιογράφοι νοιάζεστε μόνο αν έκλεισε απ' τα χιόνια η Κατεχάκη». Ο Φρέντι κόβει την παρτίδα στη μέση, κι όσο πιο πολύ μιλάει, τόσο περισσότερο αγριεύει - μάλλον γιατί είναι απ' τη Χιμάρα, κι έτσι λογικά κάνει προβολές της δικής του μοίρας σ' εκείνη των Σέρβων του Κοσόβου. «Τόσα χρόνια οι Αλβανοί κατέστρεφαν τις εκκλησίες μας, και η Ελλάδα, μιλιά. Αυτοί γεννούσαν δέκα παιδιά ο καθένας, και οι Σέρβοι ήταν σαν σε γκέτο. Δεν ξέρετε εσείς τι θα πει να είσαι Σέρβος στο Κόσοβο, οι Έλληνες είσαστε καλομαθημένοι, δεν τα έχετε ζήσει αυτά. Ξέρεις τι θα πει να φοβάσαι να αφήσεις τον γιο σου να βγει τρία τετράγωνα πιο κάτω να παίξει;», λέει και κουνάει το κεφάλι. «Εγώ στη Χιμάρα, θυμάμαι που μας κλείσανε το σχολείο, και κάναμε μάθημα κάτω απ' τα δέντρα. Και τη λέξη «ανεξαρτησία» τη λέγαμε ψυθιριστά ο ένας στον άλλον, μη μας ακούσει κανείς και μας καρφώσει». Ο πατέρας του, μού εξηγεί, περίμενε πώς και πώς να γίνει ο Φρέντι 18 για να τον στείλει στην Ελλάδα. «Κι όλοι οι συμμαθητές μου, έτσι έκαναν. Όλοι φύγαμε, κι αφήσαμε πίσω στην πατρίδα μόνο γέρους και γριές. Γιατί τι να κάναμε; Ένα τεράστιο γηροκομείο την κατήντησαν οι Ελληνες πολιτικοί τη Βόρειο Ηπειρο. Και τώρα τι μου λέτε; Να βγω εγώ να πολεμήσω στα βουνά;». «Όχι ρε φίλε, κάτσε δω που είσαι να παίξουμε κάνα τάβλι!», ακούγεται απ' το δίπλα τραπέζι. Ένας τριαντάρης γελάει με το αστείο του. «Έλληνας είσαι φίλε;», του κάνει ο Φρέντι. «Οχι ακόμα!», απαντά εκείνος - ο Ελις απ' το Ελμπασάν, έχει δώδεκα χρόνια στην Αθήνα. «Κόσοβο; Άσε με ρε κορίτσι μου τώρα!», κάνει με το που τον ρωτάω. «Θες να σου πω πόσο ΙΚΑ μου παίρνουν για το μαγαζί καλύτερα;». Ο Ελις έχει σαντουιτσάδικο στα Πατήσια, και μια κόρη που «ούτε ξέρει πού πέφτει το Κόσοβο». Του φαίνεται πως τον κοιτάζω υποτιμητικά όταν το λέει - μάλλον γι' αυτό σοβαρεύει. «Κοίτα να δεις, τα σύνορα της Αλβανίας άνοιξαν, κι άνοιξε κι εμένα το μυαλό μου. Δε θα είμαι μια ζωή σα να έχω από πάνω μου τον Χότζα». «Μα στο Κόσοβο...», προλαβαίνω να πω πριν ο Ελις με κόψει. «Τι Κόσοβο και Τέτοβο μου λες; Εγώ ξέρεις τι θα κάνω; Θα πάω να πάρω οικόπεδο στη Βόρειο Ηπειρο που θα ανέβει η αξία της γης - αυτά με νοιάζουν εμένα. Κι άμα θες, να σου κανονίσω, να πάρεις κι εσύ!».

ΠΑΙΔΙΑ : Τα προστατεύει κανείς;

Τα προστατεύει κανείς;

Διαβάζω και ξαναδιαβάζω σειρά - σειρά όσα σας καλώ να ανοίξετε για να ανοιξετε τα μάτια σας। Για να βάλετε και σεις ένα χεράκι για την προστασία των δικαιωμάτων των παιδιών που καταστρατηγούνται από όλους μας।

Φοβάμαι να γυρίσω τις πλάτες μου και να φύγω από τις ευθύνες।
Θελω να μπορέσω να κάνω κάτι, έστω το πιο μικρό, για αυτά τα αγγελούδια που έρχονται στον κόσμο μας και εμείς τους στερούμε το διακαίωμα της αγκαλιάς। Ακόμα και τα ζώα έχουν ανώτερα αισθήματα από τα δικά μας!

http://www.focusonchild.गर

Ενα στα έξι παιδιά στον κόσμο υποχρεώνονται, για να επιβιώσουν, σε εργασίες που κατά κανόνα καταστρέφουν την ψυχική και τη σωματική τους ανάπτυξη και τα οδηγούν στη συναισθηματική εξαθλίωση...

*Τα επίσημα στοιχεία του υπουργείου Παιδείας το 2007 φανερώνουν ότι κάθε χρόνο υπάρχει «διαρροή» 6,1% (20.000) μαθητών από τα γυμνάσια, 3,3% (7.000) από τα ενιαία λύκεια και 20,3% (25.000) από τα ΤΕΕ.....

10.2.२००८ Μωρά στα αζήτητα
Ο Παύλος 6 μηνών μεγαλώνει στους τέσσερις τοίχους ενός νοσοκομείου και παρακαλάει για μια αγκαλιά। Ο Αλέξανδρος φορά μεταχειρισμένα ρούχα και κάλτσες μεγαλύτερα από την ηλικία του. Δεν χωράει πλέον στα πλαστικά κρεβατάκια και κοιμάται σε ένα πορτ μπεμπέ στο πάτωμα ενός δημόσιου μαιευτηρίου.

Ένα βρέφος κλαίει με λυγμούς, καθώς περνά στερητικό σύνδρομο. Είχε την ατυχία να γεννηθεί από μητέρα χρηστή ναρκωτικών ουσιών. Δίδυμα αγοράκια γεννήθηκαν από ανήλικη μητέρα. Τα εγκατέλειψε νύχτα, κρυφά στο μαιευτήριο. Οι ιστορίες αυτές είναι ελάχιστες μπροστά στις εκατοντάδες περιπτώσεις παιδιών που έχουν εγκαταλειφθεί σε δημόσια μαιευτήρια, στο Αλεξάνδρα, στο Έλενα, στο Κρατικό της Νίκαιας, στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείου του Ηρακλείου. Παιδιά που φέρουν την σφραγίδα «μωρά στα αζήτητα». Βρέφη που δεν βλέπουν το φως του ήλιου. Μεγαλώνουν γίνονται ολόκληρα παιδιά, περπατούν και τρέχουν στους θαλάμους ενός νοσοκομείου, έχοντας για γονείς τους το νοσηλευτικό προσωπικό. Οι γυναίκες που συνήθως εγκαταλείπουν τα παιδία τους είναι ανήλικες, ανύπαντρες, αλλοδαπές και τοξικομανείς. Υπάρχουν όμως και παντρεμένα ζευγάρια που δεν διστάζουν να πετάξουν το παιδί τους σε ένα νοσοκομείο, γιατί γεννήθηκε με ένα πρόβλημα υγείας. Δεν αναλαμβάνουν τις ευθύνες και αρνούνται να το πάρουν στο σπίτι. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση ενός βρέφους που γεννήθηκε με σύνδρομο νταουν.

11.2.2008Εκτός κινδύνου το βρέφος που πετάχτηκε στα σκουπίδια
Το πρώτο κυριακάτικο πρωινό της ζωής του το έζησε πλάι σε έναν κάδο απορριμμάτων. Το νεογέννητο κοριτσάκι όμως ήθελε να ζήσει. Γυμνό, τυλιγμένο με πλαστικές σακουλές ούρλιαζε αβοήθητο στην άκρη του δρόμου. Σε ένα στενό των Εξαρχείων το εντόπισε μία διερχόμενη γυναίκα, όταν άκουσε το κλάμα του. Το μανταλάκι στον ομφάλιο λώρο του νεογέννητου, το τοποθέτησαν οι άνθρωποι του ΕΚΑΒ που έσπευσαν στον σημείο. Από τις αστυνομικές αρχές ανακρίνεται η Φιλιππινέζα που βρήκε το παιδί, καθώς θεωρείται ότι έχει στοιχεία για την ταυτότητα της μητέρας του άτυχου βρέφους.
Το εγκαταλειμμένο βρέφος σώθηκε από το ψύχος, από τις μολύνσεις, ακόμα κι από τα αδέσποτα σκυλιά. Το σύνδρομο της απόρριψης ωστόσο είναι κάτι που θα το κουβαλάει μια ολόκληρη ζωή....
12.2.2008Σύλληψη δύο Φιλιππινέζων για την εγκατάλειψη του βρέφους
Μετά το δράμα του εγκαταλειμμένου μωρού στα Εξάρχεια αποκαλύπτεται και το δράμα της μητέρας. Πρόκειται για αλλοδαπή, που βρίσκεται παράνομα στη χώρα μας, χωρίς χρήματα και πιθανότατα ανεπιθύμητη στο σπίτι όπου δούλευε. Την Τρίτη προσήχθησαν στην Διεύθυνση Ανηλίκων της Ασφάλειας Αθηνών η Φιλιππινέζα που δήλωσε ότι βρήκε το νεογέννητο βρέφος στον κάδο απορριμμάτων έξω από το διαμέρισμά της και η συμπατριώτισσά της συγκάτοικος της, ενώ αναζητείται η μητέρα του βρέφους.
Οι αστυνομικοί παρουσία εισαγγελέα εντόπισαν στο διαμέρισμα που ζουν οι τρεις αλλοδαπές ενοχοποιητικά στοιχεία, μεταξύ άλλων και βιολογικό υλικό, που οδήγησε τις Αρχές στο συμπέρασμα, ότι η γέννα του βρέφους έγινε στο σπίτι της γυναίκας, που ισχυρίστηκε ότι βρήκε το παιδί στον κάδο των σκουπιδιών. Οι δύο γυναίκες οδηγήθηκαν στην Εισαγγελία με τις κατηγορίες της ψευδούς καταθέσεως και της συνέργιας σε έκθεση ανηλίκου σε κίνδυνο. Μετά την εξιχνίαση της υπόθεσης αποκαλύπτεται τώρα το δράμα της αλλοδαπής γυναίκας, που έφθασε σε αυτή τη απονενοημένη πράξη.
Χωρίς χαρτιά, χωρίς χρήματα και ενδεχομένως χωρίς σύζυγο, έγινε μάνα σε αυτό το μικρό διαμέρισμα στα Εξάρχεια. Μπροστά στην θέα του βρέφους και κυρίως των ευθυνών που αδυνατούσε να σηκώσει, το έβαλε στα πόδια, θέτοντας μάλιστα σε κίνδυνο την ίδια της τη ζωή, αφού θεωρείται μάλλον απίθανο το όποιο σπίτι που ενδεχομένως εργάζεται, να τη δεχόταν ως λεχώνα μαζί με το παιδί της. Για όλους αυτούς του λόγους οι Αρχές κάνουν τώρα έκκληση σε αυτήν την ταλαιπωρημένη γυναίκα να εμφανιστεί στο πλησιέστερο Νοσηλευτικό Ίδρυμα, αφενός για να της παρασχεθεί η απαραίτητη ιατροφαρμακευτική βοήθεια, αλλά κυρίως για να αγκαλιάσει το συντομότερο δυνατό το αγγελούδι της.

«Λένε πως τα αβάπτιστα παιδιά τα θάβουν έξω από το όριο της εκκλησίας, τα εξώγαμα, τα μούλικα, ή όπως αλλιώς τα λένε, που πνίγουν αρκετές μάνες για να μην ανακαλυφθεί η απιστία τους» (Δήμος Τρίπολης, Μαντινεία) ...

150।000 ανεπιθύμητα Παιδιά μένουν στα αζήτητα Κάθε Χρόνο Στην Ελλάδα! http://www.alito.gr/

Δύσκολη η αναδοχή
Το δράμα των παιδιών που ζουν εγκαταλελειμμένα σε ιδρύματα συμπυκνώνει η πικρή ιστορία του Σπύρου Tης Ελευθεριας Τραϊου Είναι περιττό να ρωτήσεις τι αγαπούν περισσότερο τα εγκαταλελειμμένα παιδιά που φιλοξενούνται στην Παιδόπολη Αγιος Ανδρέας, στο Καλαμάκι. Δεν προλαβαίνεις να μπεις στους θαλάμους τους και όλα ορμάνε στην αγκαλιά σου. Κρέμονται επάνω σου, λένε το όνομά τους, θέλουν να μάθουν το δικό σου. Αμέσως μετά σου κάνουν την ερώτηση που τα απασχολεί περισσότερο. Ποια είσαι, τι ήρθες να κάνεις; Και καθώς ο μικρός που πρώτος θρονιάστηκε στην αγκαλιά σου, δεν λέει να κατέβει, τα υπόλοιπα, αγκαλιάζοντάς σε όπως μπορούν, ρωτάνε: «Είσαι η μαμά του; Ηρθες να τον πάρεις;». Η «Κ» βρέθηκε στο ίδρυμα Αγιος Ανδρέας μια στιγμή μεγάλης χαράς. Τα παιδιά ετοίμαζαν τα σακίδιά τους για την κατασκήνωση. Μέσα σε αυτό το πανηγύρι ξεχωρίσαμε ένα δεκάχρονο παιδί, το μόνο που δεν μας πλησίασε. Καθόταν στην άκρη ενός κρεβατιού, κλεισμένο στον εαυτό του. Ισα που ψιθύρισε «Σπύρος», όταν ρωτήσαμε το όνομά του. Μισή ώρα αργότερα διαπιστώσαμε ότι αυτό ήταν το παιδί για το οποίο ήθελαν να μιλήσουν στην «Κ» η πρόεδρος του ιδρύματος κ. Ελένη Κοσσυβάκη και η κοινωνική λειτουργός κ. Χρυσούλα Δασκαλάκη. Γιατί ήταν απόμακρος και λυπημένος; Επειδή ο Σπύρος δεν θα πήγαινε κατασκήνωση, αλλά στο νοσοκομείο για εξετάσεις. ...http://www.dailygreece.com/.....

ΚΙ ΟΜΩΣ ΚΑΠΟΙΟΙ ΥΠΟΣΧΟΝΤΑΙ, ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ, ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ, ΑΛΛΑ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΑΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ ΚΑΤΗΦΟΡΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ

Τετάρτη, 8 Μαρτίου 2006
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Ο Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας, κ. Λευτέρης Ζαγορίτης και η Γραμματέας Γυναικείων Θεμάτων, κα Κατερίνα Παπακώστα-Σιδηροπούλου, επικεφαλής κλιμακίου γυναικών της Γραμματείας, με αφορμή την «Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας», επισκέφθηκαν σήμερα το πρωί το Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών ‘’Αλεξάνδρα’’.
Μετά την επίσκεψή τους, έκαναν τις ακόλουθες δηλώσεις:
ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΖΑΓΟΡΙΤΗΣ:
« Θα πρέπει να κάνουμε κάτι για αυτά τα παιδιά τα οποία είναι αφημένα. Τα παιδιά που οι μητέρες τους αναγκάστηκαν να τα εγκαταλείψουν. Θα πρέπει η πολιτεία, και εμείς είμαστε η πολιτεία, να φροντίσουμε να δοθεί μια μόνιμη λύση για αυτά τα παιδιά, είτε με τις ανάδοχες οικογένειες, είτε με την επίσπευση των διαδικασιών της υιοθεσίας.
Θερμά συγχαρητήρια στη Διοίκηση, τους γιατρούς και το προσωπικό του νοσοκομείου που φροντίζουν αυτά τα παιδιά με τόση αγάπη ».
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΠΑΠΑΚΩΣΤΑ-ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΥ:
« Ήρθαμε σήμερα, Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, εδώ μαζί με τις συναδέρφους βουλευτές και τις κυρίες που με συνοδεύουν από τη Γραμματεία Γυναικείων Θεμάτων της Νέας Δημοκρατίας , προκειμένου να επισκεφτούμε τα αθώα αυτά πλάσματα που έχουν εγκαταλειφθεί από τους γονείς τους και χωρίς να φταίνε σε τίποτα βρίσκονται στα ‘’αζήτητα’’.
Πρέπει να σας πω ότι ως Βουλευτής πιστεύω ότι επιβάλλεται να πάρουμε νομοθετική πρωτοβουλία για να αλλάξει ο νόμος για τις υιοθεσίες, γιατί υπάρχουν οικογένειες που δεν έχουν παιδιά, που πληρούν τις προϋποθέσεις και η γραφειοκρατία είναι αυτή η οποία τις εμποδίζει να αποκτήσουν ένα παιδί που το λαχταρούν.
Επεξεργαζόμαστε την πρόταση νόμου για να την εισηγηθούμε προς την Κυβέρνηση, ώστε να μην υπάρχουν παιδιά εγκαταλελειμμένα που περιμένουν επί χρόνια να βρουν στοργή σε μια οικογένεια »। ....

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΙ ΑΥΤΟ ΛΕΕΙ ΠΟΛΛΑ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΟΥΝ

http://hhtp-liger-pbloggr.pblogs.gr/ ΣΒΗΣΕ ΤΟ ΦΩΣ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΟΥΜΕ